Дарагія нашыя жанчыны! Віншуем ВАС! Жонак, дачок, бабуль, матуль, сясцёр, цётак, сябровак і супрацоўніц – усіх, усіх! Маці Божая няхай мае ВАС у сваёй апецы. Няхай выпрошвае патрэбныя дары і ласкі ў свайго Сына Езуса Хрыста. Няхай гэты старажытны гімн, які ўслаўляў жанчыну ў Старым Запавеце загучыць і сёння, праслаўляючы кожную з ВАС!

Хто знойдзе дабрадзейную жонку? Цана яе вышэй за жэмчуг. Пэўнае ў ёй сэрца мужа яе, і не застанецца ён бяз прыбытку. Яна аддае яму дабром, а ня злом, ва ўсе дні жыцьця свайго. Здабывае воўну і лён, і ахвотна працуе сваімі рукамі. Яна, як купецкія караблі, здалёку вязе свой хлеб. Яна ўстае на досьвітку, і раздае ежу ў доме сваім і належнае слугам сваім. Падумае пра поле, і купляе яго; ад плёну рук сваіх садзіць вінаграднік. Апярэзвае сілаю сьцёгны свае і мацуе мышцы свае. Яна адчувае, што занятак яе добры, і — сьветач яе ня тухне і ўначы. Працягвае рукі свае да прасьніцы, і пальцы яе бяруцца за верацяно. Далоню сваю яна растуляе беднаму, і руку сваю падае ўбогаму. Не баіцца сьцюжы для сям'і сваёй, бо ўся сям'я яе апранута ў двайную адзежу. Яна робіць сабе дываны; вісон і пурпура — вопратка яе. Муж яе вядомы каля брамы, калі сядзіць са старэйшынамі зямлі. Яна робіць покрывы, і прадае, і паясы дастаўляе купцам Фінікійскім. Моц і прыгажосьць яе — вопратка яе, і весела глядзіць яна ў будучыню. Вусны свае растуляе з мудрасьцю, і добрая парада на языку ў яе. Яна сочыць за гаспадаркай у доме сваім і ня есьць хлеба гультайскага.
Устаюць дзеці — і дагаджаюць ёй, — муж, і хваліць яе: «шмат было жонак дабрадзейных; але ты пераўзышла іх усіх». Мілавіднасьць падманлівая і прыгажосьць марная; а жонка, якая баіцца Госпада, вартая пахвалы. Дайце ёй ад плёну рук яе, і хай праславяць яе каля брамы ўчынкі яе! (Выслоўі 31:10-31)